Πάμε όπου πρέπει και μας αρμόζει, όχι όπου βγει
Του Ορθαγόρα Η φράση «Πάμε κι όπου βγει» η οποία, κατά μαρτυρία επιβάτη, ειπώθηκε από τον μηχανοδηγό της μοιραίας αμαξοστοιχίας, έχει γίνει το κυρίαρχο σλόγκαν των τελευταίων ημερών. Συχνά, μάλιστα, χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει την πορεία της χώρας ή του κράτους. Αλλά μια τέτοια χρήση είναι αφενός λανθασμένη, όσον αφορά το κράτος, και αφετέρου μειωτική για τον ιερό τόπο στον οποίον διαβιώνουμε. Τέλος, εξυπηρετεί πολλαπλώς την κομματοκρατία. Όταν το κράτος εκλαμβάνεται ως πρωτογενής μορφή εξουσίας, δηλαδή ως δύναμη αυθύπαρκτη, που δεν εκπορεύεται από πουθενά, τότε οι μηχανισμοί που την ασκούν ταυτίζονται αυθαίρετα με αυτήν και διαφοροποιούνται από το έθνος (ή τον λαό), διαμορφώνοντας το πλαστό δίπολο «Κυρίαρχοι - Κυριαρχούμενοι». Την περίοδο της μοναρχίας, με το κράτος ταυτιζόταν ο μονάρχης. Την περίοδο της κομματοκρατίας, τα κόμματα. Και στις δύο περιπτώσεις, το έθνος/λαός υποβαθμίζεται στον παθητικό ρόλο του σώματος των υπηκόων, πάνω στους οποίους ασκείται ...